Άννινος, Κουκουρέχι και... περίχωρα.

Σε κουβέντα μας με τον συνορειβάτη Χρήστο του πλέον φίλιου blog Κατελάνου και Περίχωρα και στην αναζήτησή  μου για νέες, περιπετειώδεις και λιγότερο περπατημένες βουνοθαλασσιές (να ανεβαίνεις και σηκώνεσαι και να βλέπεις μόνο βουνά) κορυφές της εγγύτητας του Παναιτωλικού, μιας και μας βολεύει για κοινό εφαλτήριο σε κοντινή σχετικά απόσταση από τις έδρες μας, αποφασίστηκε Κουκουρέχι. Λίγο πολύ είχε συζητηθεί μετά την ανάβασή μας στο Τρύπιο Βνι.

Αφορά έναν ορεινό όγκο ο οποίος δεν μου ήταν εντελώς άγνωστος μεν, αλλά δεν τον είχα πατήσει ποτέ. Χωροταξιακά, στα έγκατα της Αιτωλακαρνανίας,  να πλαισιώνει χωριουδάκια "απάτητα". Ανάμεσα στο φαράγγι του Πανταβρέχει (από τα βόρεια) και το πέρασμα του Εύηνου με τη γειτονική κορυφή του Άννινου που είχαμε πατήσει το 2020. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η διήμερη μας εκδρομή. Το οποίο μεταφραζόταν σε διανυκτέρευση. Και μάλιστα η πρώτη του Χρήστου! 

Μια διαφορετική ημέρα στα Βαρδούσια.

Και πάμε για το μεγαλειώδες... Τόσο από άποψη γεωγραφική, που έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι τα Βαρδούσια αποτελούν την πρώτη και αγαπημένη μου προσωπική επιλογή και άποψη του τι θα πει "οροσειρά" και "βουνό". Κάτι που εδραιώθηκε στην άποψή μου και αυτή τη χρονιά, έχοντας την τύχη στην επίσκεψη μου να βιώσω μια ανεπανάληπτη ημέρα, μια εμπειρία ζωής, μια διδαχή. 

Είχε λίγο από όλα. Διανυκτέρευση κάτω από τα αστέρια μόνος μου (και θα επανέρθω σε αυτό), άγρια πανίδα και χλωρίδα, ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, (πάμε στο κυρίως πιάτο) διάσωση 8 κατσικιών τα οποία είχαν φύγει από ένα μαντρί με επιτυχή κατάληξη, εκτεταμένη αλληλεπίδραση με ανθρώπους των βουνών, επίσκεψη για πρώτη φορά σε κάποιες από τις κοψιές αυτού του καταπληκτικού όρους, ονειρεμένες οδικές διαδρομές, καλή παρέα, ηχητικό background από το rally acropolis που μετά από καιρό επέστρεψε στα ελληνικά βουνίσια χώματα και έδωσε το βροντερό παρόν στη γειτονική οροσειρά. Λίγο πολύ, τα πάντα. 

Κατακτώντας το μοναδικό Τρύπιο Βνι

Δεν είχε περάσει καλά καλά ένας μήνας από την προηγούμενη μας συνάντηση με το Χρήστο και ξανά βρέθηκα στα μέρη του. Τέλη του Αυγούστου και έχοντας περάσει ένα πολύ κουραστικό από τον καύσωνα και τις φωτιές καλοκαίρι δουλεύοντας στην Αθήνα, αποφάσισα να δοκιμάσω ένα πολύ εμβληματικό, άγριο στην προσέγγιση και ιδιαίτερο βουνό, αλλά και με συνάμα αρκετή δασωμένη διαδρομή. Το σκέφτηκα και βρήκα το Χρήστο σύμφωνο (και ενθουσιασμένο) να τολμήσουμε το Τρύπιο Βνι.

Έτσι όπως εξελίχθηκε η συγκεκριμένη ανάβαση και όπως το έζησα, έχει καταγραφεί στο μυαλό μου, στο βίωμά μου ως "το Βουνό". Με Β κεφαλαίο. Αποτελεί ως τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές την πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση και ανάβαση σε ένα ορεινό όγκο που έχω βρεθεί ποτέ, με ιδιαίτερο ανάγλυφο, απαιτητικό τεραίν, απίστευτα θεαματική χλωρίδα και γενικά την αίσθηση του απάτητου, του απόμακρου, ατου άγριου. Του λείπει το απόλυτο υψόμετρο, του λείπει η ανάδειξη, του λείπει η πολυκοσμία. Όλα αυτά το καθιστούν ιδιαίτερα μοναδικό στα μάτια μου.

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται... Στο Παναιτωλικό.

...Και πολύ άργησε... Στις αμέτρητες φορές που χρειάστηκε να καταφύγω στο να αναγνωρίσω ένα ορεινό όγκο της Στερεάς Ελλάδας, στο να βρω κάποια ξεχασμένα χωριουδάκια στο νομό Αιτωλακαρνανίας, υπήρχε ένα site, πιο ουσιαστικά είναι δύο αδέρφια που έχουν γυρίσει και αναδείξει με μοναδικό τρόπο καταγεγραμμένο σε ένα blog που ακούει στο όνομα Κατελάνος και Περίχωρα. Ο Χρήστος και ο Τίμος στο καταπληκτικό τους έργο που συνεχώς μνημονεύω ως κειμήλιο κληρονομιάς (ίσως ακούγομαι υπερβολικός αλλά περί αυτού πρόκειται). Ήταν η πρώτη επαφή με τα παιδιά και με το Παναιτωλικό όρος.

Σμόλικας, Επτάβρυσο και Αρρένες. Τέλη άνοιξης 2020.

Έχοντας "τελειώσει" με το κακό του lock down της πανδημίας, ξεχυθήκαμε προς τα βουνά. Ένα τετραήμερο πολύ γεμάτο. Με άριστο καιρό, με πολλή όρεξη. Βόλτα προς το χωριό, απευθείας από Θεσσαλονίκη προς Πάδες, βόλτες στα βοσκοτόπια Πάδων και Αρμάτων, ανάβαση Σμόλικα, και επίσκεψη στη λίμνη Μουτσάλια δίπλα από την κορυφογραμμή των Αρρένων.

Σμόλικα δρώμενα, 2019. Επικό φωτογραφικό αφιέρωμα.

Φυσιολατρική πλήρως αυτή η ανάρτηση χωρίς εκτεταμμένες αναλύσεις σε διαδρομές. Σύνοψη των επισκέψεών μας οικογενειακώς στις Πάδες και όλα τα δρώμενα της χρονιάς του 2019.

Πάδες. Το χωριό που μου έχει κλέψει την καρδιά. Χωμένο καλά στη λάκκα Αώου, στις παρυφές του Σμόλικα τη 2η ψηλότερη κορφή της Ελλάδας (για αυτό δεν τον "βλέπει" καλά) και βλέπει την απέναντι κυρία που ναι μεν ειναι η 6η ψηλότερη αλλά, ΑΛΛΑ, μαζί με τα Βαρδούσια έχει ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανάγλυφα οροσειρών που δε χορταίνεις να βλέπεις.

Ανάμεσά τους, σημαντικός διαμορφωτής του ανάγλυφου, της χλωρίδας και πανίδας, της μοναδικής βιοποικιλιότητας, ο ποταμός Αώος με αμέτρητα ρέματα που χύνονται πηγάζοντας από τις κορυφές των βουνών σε αυτόν.

Ένας τόπος με βαρυσήμαντη ιστορία, όχι τόσο αναδεδειγμένος τουριστικά όσο του πρέπει, αλλά με δικό του φανατικό κοινό (εκ των οποίων και ο γράφων) που δε χάνω να επισκέπτομαι με την παραμικρή, έστω και λιγότερη του 24ώρου, ευκαιρία, παρότι κατοικοεδρεύω στη Θεσσαλονίκη.

Επτά διάσπαρτες επισκέψεις τη χρονιά του 2019 παρουσιάζονται εδώ με πάρα πολλές διαφορετικές εικόνες, της γύρω περιοχής.

Η Τύμφη απέναντι

Και οι Πάδες (αυτά τα λιγοστά φώτα) με φόντο το Σμόλικα φωτογραφημένα από "απέναντι"

Φθινόπωρο 2018. Πάδες, Μπάρος, Λάιστα, Αλογότοπος

Εκεί κοντά στα πέριξ των γνωστών μερών που επισκεπτόμασταν ήταν στο πρόγραμμα του φθινοπώρου. Κάποια ξεχωριστά μονοήμερα αξιοσημείωτα.

Καλοκαίρι 2019. Βερλίγκα, Σμόλικας, Πάδες, Μπάλτα Ντι Στρίγκα.

Καλοκαιρινά πατήματα.
Χαλίκι - Λάκμος / Βερλίγκα - Πάδες - Δρακόλιμνη Σμόλικα και πέριξ

Πολυθεματική η παρουσίαση με κάποιους προορισμούς το καλοκαίρι του 2019. 1 βδομάδα σε γνωστά μέρη. Στα ταξιδιωτικά ήταν η απαιτητική βόλτα από το Χαλίκι Τρικάλων ως τη δρακόλιμνη «Βερλίγκα» που ουσιαστικά πηγάζει ο ποταμός Αχελώος. Για την πρώτη μου επαφή με το μέρος αυτό μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Πατριδογνωσία 2019. 1. Γκιώνα, Βαρδούσια και Άγραφα

Το λοιπόν! Πιστός στο ραντεβού με το καθιερωμένο αφιέρωμα και χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση! 

Το project είναι κοινό πλέον και γνωστό. 1-2 μέρες στο δρόμο, άνευ όρων (άνεσης κυρίως), για πάτημα νέων εδαφών, αναγνώριση διαδρομών για μετέπειτα επίσκεψη, δυστυχώς ή ευτυχώς πλέον με όλο και περισσότερα off road πατήματα, αλλά όχι αποκλειστικά (αν και πλέον μεγάλο μέρος των Ελλήνων οδηγών οδηγάει suv, οπότε αρκετά εκ των τμημάτων της διαδρομής είναι εφικτά ως μια ελαφριά περιπέτεια.) Δεδομένου του ιδιαίτερου της φάσης, η φετινή παρουσίαση είναι διμερής.

Πατριδογνωσία 2018. Βαρδούσια και Ευρυτανία

Μια συνήθεια που έγινε παράδοση. Το καλοκαιρινό solo ταξίδι μου στα διάσπαρτα μέρη της Ελλάδας. Συνεπής στο καθιερωμένο ραντεβού ακόμα μία χρονιά και φέτος και μάλιστα αποφασίζοντας δοκιμαστικά να έχω και συνοδηγό κατάφερα και ολοκλήρωσα την την κλασική καθιερωμένη βόλτα την οποία αποκαλώ πατριδογνωσία. Βάλτε ένα τσιπουράκι, κρασάκι, χυμό, smoothie, ό,τι πρεσβεύει το γούστο σας και απολαύστε.  

Πατριδογνωσία 2018