Ούτε καν 50 μέρες μετά το εγχείρημά μας με το Δημήτρη που είχε ως κύριο άξονα Χελιδόνα, Σαράνταινα και Βαρδούσια, έλαβε χώρα ένα ακόμα επικών διαστάσεων διήμερο "plus". Πλησιάζοντας στο τελείωμα του καλοκαιριού και με την μικρή ανησυχία της πιθανής της ghetto-ποίησης των νομών στα πλαίσια της προστασίας μας από την μάστιγα του covid, αποφασίσαμε ακόμα ένα διήμερο (διευρυμένο κάπως) πάλι το ίδιο ντουέτο, ο Ντήμης και εγώ.
Άξονες κάλυψης Τύμφη, μικρό χαρωπό διάλειμμα για δουλειά μία μέρα και στο καπάκι το μεγάλο. Διάσχιση Οίτης, έπειτα όρια νομών Φθιώτιδας - Φωκίδας, ξαναδιάβαση του πάσου Σαράνταινας από την ανάποδη (Φθιώτιδα προς Αιτωλακαρνανία) αυτή τη φορά και διαμονή κοντά στη λίμνη Εύηνου. Η 2η μέρα θα είχε διάσχιση ενός όμορφου δασικού δρόμου στα όρια και του νομού Ευρυτανίας και ανάβαση στον Άννινο, μια κορυφή του Παναιτωλικού και έπειτα κατάβαση προς Θέρμο, ανασύνταξη και όπως ταίριαζε χρονικά είσοδος στα Άγραφα και διαμονή εκεί.
Αν και η εξέλιξη της 2ης ημέρας ήταν εντελώς διαφορετική, εξελίχτηκε σε μια από τις πιο όμορφες "πατριδογνωσίες". Αν όχι η πιο δύσκολη και απαιτητική, είχε μακράν τα περισσότερα νέα πατήματα και μέρη ασύγκριτης βουνίσιας ελληνικής ομορφιάς, της οποίας έχω το προνόμιο να σας παρουσιάζω στα οδοιπορικά μου.
