Δεν είχε περάσει καλά καλά ένας μήνας από την προηγούμενη μας συνάντηση με το Χρήστο και ξανά βρέθηκα στα μέρη του. Τέλη του Αυγούστου και έχοντας περάσει ένα πολύ κουραστικό από τον καύσωνα και τις φωτιές καλοκαίρι δουλεύοντας στην Αθήνα, αποφάσισα να δοκιμάσω ένα πολύ εμβληματικό, άγριο στην προσέγγιση και ιδιαίτερο βουνό, αλλά και με συνάμα αρκετή δασωμένη διαδρομή. Το σκέφτηκα και βρήκα το Χρήστο σύμφωνο (και ενθουσιασμένο) να τολμήσουμε το Τρύπιο Βνι.
Έτσι όπως εξελίχθηκε η συγκεκριμένη ανάβαση και όπως το έζησα, έχει καταγραφεί στο μυαλό μου, στο βίωμά μου ως "το Βουνό". Με Β κεφαλαίο. Αποτελεί ως τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές την πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση και ανάβαση σε ένα ορεινό όγκο που έχω βρεθεί ποτέ, με ιδιαίτερο ανάγλυφο, απαιτητικό τεραίν, απίστευτα θεαματική χλωρίδα και γενικά την αίσθηση του απάτητου, του απόμακρου, ατου άγριου. Του λείπει το απόλυτο υψόμετρο, του λείπει η ανάδειξη, του λείπει η πολυκοσμία. Όλα αυτά το καθιστούν ιδιαίτερα μοναδικό στα μάτια μου.
