Φυσιολατρική πλήρως αυτή η ανάρτηση χωρίς εκτεταμμένες αναλύσεις σε διαδρομές. Σύνοψη των επισκέψεών μας οικογενειακώς στις Πάδες και όλα τα δρώμενα της χρονιάς του 2019.
Πάδες. Το χωριό που μου έχει κλέψει την καρδιά. Χωμένο καλά στη λάκκα Αώου, στις παρυφές του Σμόλικα τη 2η ψηλότερη κορφή της Ελλάδας (για αυτό δεν τον "βλέπει" καλά) και βλέπει την απέναντι κυρία που ναι μεν ειναι η 6η ψηλότερη αλλά, ΑΛΛΑ, μαζί με τα Βαρδούσια έχει ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανάγλυφα οροσειρών που δε χορταίνεις να βλέπεις.
Ανάμεσά τους, σημαντικός διαμορφωτής του ανάγλυφου, της χλωρίδας και πανίδας, της μοναδικής βιοποικιλιότητας, ο ποταμός Αώος με αμέτρητα ρέματα που χύνονται πηγάζοντας από τις κορυφές των βουνών σε αυτόν.
Ένας τόπος με βαρυσήμαντη ιστορία, όχι τόσο αναδεδειγμένος τουριστικά όσο του πρέπει, αλλά με δικό του φανατικό κοινό (εκ των οποίων και ο γράφων) που δε χάνω να επισκέπτομαι με την παραμικρή, έστω και λιγότερη του 24ώρου, ευκαιρία, παρότι κατοικοεδρεύω στη Θεσσαλονίκη.
Επτά διάσπαρτες επισκέψεις τη χρονιά του 2019 παρουσιάζονται εδώ με πάρα πολλές διαφορετικές εικόνες, της γύρω περιοχής.
Η Τύμφη απέναντι
Και οι Πάδες (αυτά τα λιγοστά φώτα) με φόντο το Σμόλικα φωτογραφημένα από "απέναντι"
