Πιέρια όρη. Δις

Πιέρια όρη. Ένας μεγάλος ορεινός όγκος του οποίου οι "χάρες" κρύβονται κάτω από τη σκιά του Όλυμπου στην κοντινή εγγύτητα. Πέρσυ είχα καλύψει σε μια βόλτα την πλευρά του καταφυγίου Μερκούρη Κυρατσού με ανάβαση από το Λιβάνι - Παλαιογράτσανο και το (χωριό) Καταφύγιο (εξίσου πρόσβαση υπάρχει και από Ελατοχώρι ή δάσος Ριζωμάτων). Φέτος μπήκαμε από τα χωριά της Πιερίας. Από Βρύα και Ρητίνη.

Επτάβρυσο Σμόλικα. Φθινόπωρο 2020.

Ακόμα μια φορά στη δίνη των εξελίξεων της πανδημίας του πλανήτη, αναγκάζομαι να περιοριστώ στο αστικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης, χάνοντας δυστυχώς αμέτρητες ευκαιρίες να τιμήσω τη φύση της Ελλάδας στα καλύτερά της. Φθινόπωρο είναι η εποχή που μου αρέσει επί τω πλείστω. Τηρουμένων των αναλογιών, πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που κατάφερα έστω και ξώφαλτσα να γευτώ τη φθινοπωρινή πλάση σε δύο επικά σημεία της Πίνδου. Στην περιοχή Επτάβρυσο του Σμόλικα και στο μεγαλείο της Βάλια Κάλντα. Επειδή θα ήταν κρίμα να παρουσιαστούν και τα δύο μαζί, εδώ είναι τα φθινοπωρινά πέριξ Πάδων και Αρμάτων.

Αβδέλλα Γρεβενών, παρυφές Βάλιας Κάλντας.

Μικρό το παρόν αφιέρωμα, αλλά άξιο αναφοράς. Τυπικά μια "εκτροπή" από την πεπατημένη μαζεύοντας την οικογένεια από τα Γιάννενα, μετά τη δεύτερη πατριδογνωσία. Άξονες κίνησης, στην Αβδέλλα Γρεβενών, μια διαδρομή πανέμορφη που οδηγεί στο χωριό και μια έπειτα, πολύ πιο απαιτητική που βγάζει στην πορεία του Αώου όπως φεύγει από τη Βοβούσα, με θεα αρχικά τις πλευρές του Σμόλικα και έπειτα γυρίζει προς Βοβούσα και καταλήγει στην είσοδο της Βάλια Κάλντα στο σημείο του αυχένα της διαδρομής Περιβολιού - Βοβούσας.

Πατριδογνωσία 2020 μέρος 2ο!! Οίτη, ανάβαση Καλιγωμένης και Άννινος.

Ούτε καν 50 μέρες μετά το εγχείρημά μας με το Δημήτρη που είχε ως κύριο άξονα Χελιδόνα, Σαράνταινα και Βαρδούσια, έλαβε χώρα ένα ακόμα επικών διαστάσεων διήμερο "plus". Πλησιάζοντας στο τελείωμα του καλοκαιριού και με την μικρή ανησυχία της πιθανής της ghetto-ποίησης των νομών στα πλαίσια της προστασίας μας από την μάστιγα του covid, αποφασίσαμε ακόμα ένα διήμερο (διευρυμένο κάπως) πάλι το ίδιο ντουέτο, ο Ντήμης και εγώ.

Άξονες κάλυψης Τύμφη, μικρό χαρωπό διάλειμμα για δουλειά μία μέρα και στο καπάκι το μεγάλο. Διάσχιση Οίτης, έπειτα όρια νομών Φθιώτιδας - Φωκίδας, ξαναδιάβαση του πάσου Σαράνταινας από την ανάποδη (Φθιώτιδα προς Αιτωλακαρνανία) αυτή τη φορά και διαμονή κοντά στη λίμνη Εύηνου. Η 2η μέρα θα είχε διάσχιση ενός όμορφου δασικού δρόμου στα όρια και του νομού Ευρυτανίας και ανάβαση στον Άννινο, μια κορυφή του Παναιτωλικού και έπειτα κατάβαση προς Θέρμο, ανασύνταξη και όπως ταίριαζε χρονικά είσοδος στα Άγραφα και διαμονή εκεί. 

Αν και η εξέλιξη της 2ης ημέρας ήταν εντελώς διαφορετική, εξελίχτηκε σε μια από τις πιο όμορφες "πατριδογνωσίες". Αν όχι η πιο δύσκολη και απαιτητική, είχε μακράν τα περισσότερα νέα πατήματα και μέρη ασύγκριτης βουνίσιας ελληνικής ομορφιάς, της οποίας έχω το προνόμιο να σας παρουσιάζω στα οδοιπορικά μου.

Πατριδογνωσία 2020. Χελιδόνα, πάσο Σαράνταινας και πάσο Βαρδουσίων.

Συνεπής στο ραντεβού ακόμη μια φορά και αισίως καταστάσεων επιτρεπουσών, κατάφερα, πάλι με τη βοήθεια συνοδηγού να φέρω εις πέρας το καθιερωμένο ταξιδιωτικό αλωνιστικό διήμερο (φέτος μία διανυκτέρευση). Στο πρόγραμμα Ευρυτανικά βουνά ως επί τω πλείστω με κάτι από συνοριακό Αιτωλακαρνανίας Φωκίδας και Φθιώτιδας και πιο συγκεκριμένα Σαράνταινα και Βαρδούσια. Ρούμελη με άλλα λόγια. Ο καιρός όχι απόλυτο σύμμαχος μεν, αλλά αισίως να μας επιτρέπει τις διαδρομές που θέλαμε να πραγματοποιήσουμε, πάντα βάζοντας τη δική του απόχρωση στο όλο εγχείρημα.

Σμόλικας, Επτάβρυσο και Αρρένες. Τέλη άνοιξης 2020.

Έχοντας "τελειώσει" με το κακό του lock down της πανδημίας, ξεχυθήκαμε προς τα βουνά. Ένα τετραήμερο πολύ γεμάτο. Με άριστο καιρό, με πολλή όρεξη. Βόλτα προς το χωριό, απευθείας από Θεσσαλονίκη προς Πάδες, βόλτες στα βοσκοτόπια Πάδων και Αρμάτων, ανάβαση Σμόλικα, και επίσκεψη στη λίμνη Μουτσάλια δίπλα από την κορυφογραμμή των Αρρένων.

Lost in Yesterday. Τόπειρος Ξάνθης και πέριξ

Μονόλογοι. Συνεχή λογχίσματα στο μυαλό μου. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Τέλη Φεβρουαρίου 2020...

Το σημερινό ήταν "day off" της άδειας, πρώτη μέρα της εβδομάδας, με άδεια και από τη φαμίλια για κοπροσκύλιασμα. Όχι δε θα με κέρδιζαν κάποια τελευταία χιόνια, όχι κάποια νέα χωματοδρομοπατήματα. Το κάλεσμα ενός φίλου που είχα λίγο πολύ να δω από το 2006 με έφερε στην "πατρίδα" / "μαμά" Ξάνθη. Και κάθε ταξίδι προς και από γεννά πάντα το ντέρμπι ταξιδιού vs αναμνήσεων. Και μια ζωή η σκέψη κλώθει και το γυρίζει σε μονόλογους. Με ένα φωτοtwist με κάτι από blast from the past.